Globalna polityka wobec zmian klimatu, która odgrywa coraz większe znaczenie dla rozwoju gospodarczego, w różnym stopniu wpływa na poszczególne gałęzie gospodarki.
Sektory energochłonne (szczególnie stalowy, aluminiowy, cementowy), a także energetyka, z racji swojej specyfiki są bez wątpienia najbardziej podatne na oddziaływanie tzw. "reżimu klimatycznego"".
Tym samym stanowią one trudny przedmiot polityki wobec zmian klimatu pod względem jednoczesnego zapewnienia jej efektywności środowiskowej i ekonomicznej. Fakt, iż stoją one na początku łańcucha tworzenia wartości dodanej sprawia, iż koszty przez nie ponoszone w związku z ograniczaniem emisji gazów cieplarnianych są odczuwalne przez całą gospodarkę.
Zgodnie z powyższym, na świecie zaczęto opracowywać nowe instrumenty polityki klimatycznej dopasowane do specyfiki danego sektora. Koncepcje te, kryjące się pod nazwą "podejście sektorowe" mają szanse być wykorzystane w kształtowaniu przyszłych polityk dotyczących zmian klimatu.
Korzyści płynące ze współpracy sektorowej opartej o współdziałanie sektora publicznego i prywatnego to przede wszystkim ułatwienie transferu technologii oraz upowszechnienie działalności badawczo-rozwojowej.
W sektorze prywatnym rozpoczęto starania na rzecz upowszechniania współpracy wewnątrzsektorowej, która miałaby doprowadzić do wspólnego podejmowania porównywalnych wysiłków na rzecz ograniczania emisji gazów cieplarnianych. Z tego względu obecnie działające inicjatywy w tym zakresie realizowane w sektorze stalowym, cementowym i aluminiowym stanowią dobry punkt wyjścia, w oparciu o który można rozwijać dalszą współpracę wzbogaconą o wsparcie rządowe.